تنهایی دونده‌ی استقامت

 

مبارزه با زمان مهم نیست. مهم‌تر از آن، لذت‌بخش‌تر کردن دقایق است.

به‌ندرت کسی را بتوان یافت که من را دوست داشته باشد. آخر کدام آدمی در جهان پیدا می‌شود که با رویی خوش به استقبال کسی برود که با احدی از در صلح و سازش برنمی‌آید و هر وقت هم اتفاقی می‌افتد به عوض همراهی، در به روی خویش می‌بندد و خود را از دیگران پنهان می‌کند؟

انسان نکات اساسی زندگی را اغلب با دردهای جسمانی می آموزد.

هرگاه با قضاوتی ناعادلانه روبه‌رو می‌شوم و یا کسی که به او اعتماد دارم شرایطم را درک نمی‌کند، کمی بیش‌تر از حد معمول می‌دوم.

این‌ها سطرهایی بود از کتاب اتوبیوگرافیک از دو که حرف می‌زنم، از چه حرف می‌زنم نوشته‌ی هاروکی موراکامی. به ترجمه‌ی مجتبی ویسی. نشر چشمه.

One thought on “تنهایی دونده‌ی استقامت

Comments are closed.