زامبی و آخرالزمان: به بهانه کرونا

این بخش کوتاهی از نقدی است که چند سال پی بر فیلم It Follows نوشتم و در شرایط کنونی بازنشرش را بایسته دانستم.

*

شر سرایت می‌کند. این پیام سرراست سینمای وحشت است؛ مانند خیر و نیکی چنان که «نیکوکاران» در زندگی خارج از قاب سینما می‌گویند! بشر با اتکا به روایات و حکایات دیرین، مصدر شر را اهریمن می‌داند؛ موجودیتی که فانتزیک نیست، خارج از قالب ذهن و روان (به تعبیر رایج: روح) انسان است و واقعاً وجود دارد. حسن این نگاه این است که در آن، شرارت ویژگی ذاتی انسان نیست. انسان ظرفی خالی است؛ پذیرای خیر و شر. شر از بیرون عارض می‌شود و به روح انسان سرایت می‌کند. بدیهی‌ است که در این تعریف، ویژگی‌های منفی انسان که موجب آسیب رساندن به دیگران می‌شود به عنوان شر واقعی در نظر گرفته نمی‌شود و شر واقعی و اعظم، همانا اهریمن است. این نگرش در انبوه فیلم‌هایی که بر مبنای رخنه جن یا شیطان یا یک روح خبیث در روح و کالبد یک انسان ساخته شده‌اند جاری است. حلول شر می‌تواند کودکی زیبا و بی‌گناه و دوست‌داشتنی را در جن‌گیر (ویلیام فریدکین)به جایگاهی فجیع و رکیک و دور از ذهن برساند و عرق شرم بر پیشانی انسان‌های اخلاقی جاری کند. نمونه‌های موفق دیگری از تقابل معصومیت کودکی و آفت شر را در فیلم‌هایی مثل دیگری (رابرت مولیگان) و بی‌گناهان (جک کلایتن) و… دید. در فیلم‌هایی از این دست بر این انگاره تأکید می‌شود که شر یک کیفیت واردشده از بیرون است و مواجهه با منبع شر (ابلیس، یک روح خبیث و…) موجب رخنه آن در انسان می‌شود. شب‌روها (مایکل وینر) بدیل کارآمدی برای تحلیل فیلمی مثل بی‌گناهان است و در واقع مقدمه‌ای متأخر (از نظر سال ساخت) بر آن. در فیلم وینر، فساد اخلاقی یک انسان بزرگ‌سال (با بازی درخشان مارلون براندو) به عنوان مهم‌ترین علت تباهی کودک بی‌گناه و گرایش به شر نشان داده می‌شود. در واقع فیلم دوم تصویری همین‌جایی (و نه ماورایی) از مقوله شرارت به دست می‌دهد و کیفیت «معنوی» آن را زایل می‌کند.

ویژگی مهم شر سرایت آن است. از پی می‌آید به شکلی مؤکد این تسری مرگ‌بار را به نمایش می‌گذارد. شر از انسانی به انسان دیگر منتقل می‌شود. شر همیشه کیفیتی ابلیس‌وار ندارد. گاهی به‌سان طاعون و ویروس و… جلوه‌گر می‌شود. در فیلمی بی‌ربط به گونه‌ی وحشت، مثل گذرگاه کاساندرا (جرج پن کاسماتوس) خطر سرایت یک بیماری موجب تصمیم‌گیری سیاست‌ورزانه و ضدانسانی می‌شود و تصمیم‌گیرندگان را در جایگاهی اهریمنی می‌نشاند. در فیلمی مثل شیوع (ولفگانگ پترسن) سرایت یک ویروس مرگ‌بار هم‌چون تهدیدی تمام‌عیار و آخرالزمانی به نمایش درمی‌آید. اما از نمونه‌های دانش‌محور پزشکی که بگذریم مهم‌ترین جلوه سرایت در فیلم‌های وحشت، بی‌تردید مربوط به موجودات جذابی به نام زامبی‌هاست. زامبی‌ها محصولات فانتزیک گران‌بهایی هستند چون سازوکار ذهن بشر در ساختن مفاهیم و مصادیق ماورایی را نشان می‌دهند و نیز با مفاهیم مهمی مثل بازگشت و رستاخیز مرتبط‌‌اند. زامبی محصول اسطوره‌های کهن نیست. دیرین‌شناسی‌اش نشان می‌دهد که دست‌بالا ریشه در آداب، سنن و باورهای اقوام بدوی چند صد سال قبل دارد. زامبی‌ها شر مطلق‌اند و جز برای آسیب رساندن برنامه‌ریزی نشده‌‌اند. زامبی‌ها موجودات زنده نیستند اما به دلیلی گاه نامکشوف دوباره جان گرفته‌اند. آن‌ها یک بار مرده‌اند و دیگر علاقه‌ای به آن ندارند؛ آن‌ها «مرده» نیستند بلکه به تعبیر زیبای ژیژک «نا-زنده»‌اند. ظاهر زامبی‌ها حکایت از زجر و عذاب دارد؛ انگار از جهنم مرخصی ساعتی گرفته‌اند. آن‌‌ها گرچه سرخوشانه به انسان‌ها هجوم می‌برند اما رضایت خاطرشان از کامیابی در این تهاجم هم نشان چندانی از آرامش ندارد. گروه قابل‌‌توجهی از زامبی‌ها با گاز گرفتن، انسان را تبدیل به یک زامبی دیگر می‌کنند (البته بعضی از آن‌ها فقط مغز انسان را می‌خورند مانند ما انسان‌ها که مغز گوسفند را می‌خوریم!).

تلاش زامبی‌‌ها برای تسری دادن کیفیت‌شان به دیگران به‌ظاهر بی‌معنا و بیهوده است اما سه نکته اساسی را نباید از نظر دور داشت: نخست این‌که زامبی در متن قصه‌های وحشت یک ضرورت آخرالزمانی است. حضور زامبی‌ دال بر فقدان یک نیروی ناظر رهایی‌بخش است؛ درست مثل فیلم‌های هالیوودی؛ منطبق بر بدبینی و ناامیدی سینما. یکه‌تازی زامبی‌ها بی‌پناهی و فناپذیری انسان را پررنگ می‌کند و آن‌ها را هم‌چون بره‌های بی‌شبان در فراخنایی محصور و بی‌گریز به تصویر می‌کشد. نکته دوم و بسیار مهم درباره زامبی‌ها، فناناپذیری عارضی هجوم آن‌هاست. انسان فی‌ذاته فانی است اما زامبی‌ها در موقعیتی کم‌وبیش فناناپذیر قرار دارند چون محصولات برزخی‌اند. آن‌ها انسانیت انسان را از او می‌گیرند و در عوض، او را به درجات هرچند نامطلق اما رفیعی از فناناپذیری ارتقا می‌دهند. در واقع این دسته از زامبی‌ها میلی به نابودی انسان‌ها ندارند بلکه می‌خواهند آن‌ها را به جرگه خود درکشند؛ سرآخر فقط زامبی‌ها خواهند ماند و دور هم خوش خواهند گذراند! و نکته سوم: زامبی‌ها همان‌طور که بی‌پایان نیستند، بی‌آغاز هم نیستند. پایان‌شان رسیدن به ملال و دلزدگی ناشی از حضور مطلق هم‌نوعان است و آغازشان چنان که در قصه‌های خیالی و قوم‌محورانه آمده، ناشی از سحر و جادویی است که بر مردگان نافذ شده است. جادوی زامبی‌ها نفرینی ابدی است. اما چرا چنین جادویی جریان یافته؟ این پرسش بیهوده‌ای است مانند تمام پرسش‌های بیهوده درباره رخدادهای ازلی. زامبی یک تهدید فاعل و فعال است؛ خطری است بیخ گوش. دیرینه‌شناسی‌اش دردی را دوا نمی‌کند و جز اتلاف وقت و مضاعف شدن خطر نیست. در برابر زامبی فقط باید فرار کرد. زامبی در بستر کمدی هم با کسی سر شوخی ندارد. زوج باحال جرج کلونی و کوئنتین تارانتینو در از شام تا بام (رابرت رودریگوئز) خیلی زود متوجه این واقعیت شدند و ما نمی‌دانستیم بخندیم یا از حجم مصیبت‌بار آن نفرین دوزخی، قی کنیم. در برابر زامبی چاره‌ای جز کنار گذاشتن فلسفه و تبارشناسی و پناه بردن به آغوش پراگماتیسمِ فرار (و نه‌حتی مقابله) نداریم. زامبی‌ها گاهی ربطی به سحر و جادو ندارند و عوارض جانبی تغییر در سرشت طبیعت‌اند. سال‌ها پیش کراننبرگ در هار (۱۹۷۷)قصه زنی را به تصویر کشید که در اثر یک دستکاری دانش‌پژوهانه در جریان یک جراحی ترمیمی، دچار وضعیتی شبیه هاری می‌شودو در واقع کیفیتی زامبی‌وار پیدا می‌کند و با گاز گرفتن دیگران، آن‌ها را هم زامبی می‌کند و به این ترتیب یک اپیدمی (همه‌گیری) شکل می‌گیرد.در فیلم‌هایی مثل ۲۸ روز بعد (دنی بویل)و جنگ جهانی زی (مارک فارستر)عوامل بیماریزایی مثل ویروس و… موجب دگردیسی انسان به زامبی‌ می‌شوند. ربط دادن زامبی‌ها به یک امر زمینی، منجر به شکل‌گیری یک آخرالزمان بدون رستاخیز می‌شود و سرمنشأ اهریمن را حوالی انسان و انسانیت جست‌وجو می‌‌کند. 

شعر: فصل آخر

بر رخوت بیهوده‌ی این دفتر باطل

خطی بزن و فصل پریشانی من باش

بالای سر خانه‌ی من سایه کن ای بغض!

نم‌نم بزن و همدم ویرانی من باش

چون قصه‌ی دلتنگی یک ابر بهاری

دل باز کن و فرصت بارانی من باش

من تشنه‌ترین زائر مرداد تو بودم

شهریور تدریجی و طولانی من باش

ای سردترین خاطره‌ی غربت پاییز

تفسیر خوش آیه‌ی پایانی من باش

من خسته و تسلیم ولی چشم‌به‌راهم

آرام‌ترین خواب زمستانی من باش

شعر در پاندمی

دردناک‌ترین حقیقت شعر این است

که به هیچ دردی نمی‌خورد

و قصه‌ی هیچ دردی را

به مقصد نمی‌رساند

زمین تزاحم مغزهای چرب بی‌حوصله‌ است

که شاعر با مقدس‌ترین لحظه‌های تنهایی‌اش

به گدایی‌شان می‌رود

این ذلت‌بارترین کار تمام دوران‌هاست

در سراشیب زندگی

شعری برای تصعید گشنی فحلگان ندارم

که در بستر عشق

تکاپو را تکثیر کنند

یا با دریغ عشق

در خویشتن خویش بیامیزند

در بغضی بزاق‌آلود…

در شمارش معکوس انسان

وسط پاندمی خفقان

شعری برای رهایی ندارم

که شهیدان بیهوده‌ترین نبرد

در سلول‌های انفرادی زمزمه کنند

یا در تیرباران آخر فیلم

با رقص چوب زامبی اعظم

همخوان شوند

من تلخم

اما دارو نیستم

جام شوکرانم

تیر خلاص بر آرزوهای محال خودم

که از شانس بد شما

فقط مال خودم نیستند

من راوی حکایت پوک پوسیدگی ام

آرام بگیر جانم

چای بنوش

سیگار بکش

فیلمی تماشا کن

شعر به هیچ دردی نمی‌خورد

مرگ در اثر کرونا: تعریف تازه پاندمی؟

@
بر اساس آمار رسمی منتشرشده از سوی دولت ایران میزان مبتلایان به کووید ۱۹ و میزان مرگ بر اثر این بیماری به قرار بالاست (عدد بالایی مرگ و میر است و عدد پایینی میزان کل مبتلایان شناخته‌شده که قطعا بسیار بیشتر از این عدد است چون بسیارند کسانی که هرگز تستی برای‌شان صورت نگرفته چون هرگز به مرکز درمانی مراجعه نکرده‌اند)
چنان‌که می‌بینید مورتالیتی‌ریت یا نرخ مرگباری این ویروس دو درصد است که قطعا عدد واقعی کم‌تر از این است: یکی به دلیل اصرار عجیب بر اعلام همه مرگ‌ها حتی بعضا تصادفات به علت کرونا و دوم به دلیل نامعتبر بودن عدد کل مبتلایان که قطعا بسیار بیش‌تر از این رقم است (و دلیلش در پرانتز قبلی ذکر شد).
حالا خودتان بگویید. این چه پاندمی مرگبار و هولناکی است که مردم زمین را به روان‌نژندی کشانده و خاکستر پژمردگی بر کوی و برزن ریخته؟ در زمان تحصیل پزشکی ما تعریف پاندمی این نبود. نه! نبود!
این چه قصه‌ای است که سران کشورها در یک اجماع عجیب، برای نونوازی (ریست) امور شکست‌خورده و لاپوشانی ورشکستگی اقتصادی عظیم و سرکوب غیرمستقیم اعتراض‌های مدنی و اجتماعی و شکل دادن به بردگی نوین جهانی شکل داده‌اند.
بیندیشیم…. و البته پروتکل‌ها را رعایت کنیم 😉



رؤیاهای من…

اشتاینیتز نابغه‌ی مجنون و نخستین قهرمان رسمی شطرنج جهان یک قرن و نیم پیش چنین گفت: عمر آدمیزاد برای شناخت همه‌ی شاخه‌های شطرنج کافی نیست. حتی امروز با پیشرفت مهیب انجین‌ها و هوش مصنوعی نیز، سخن او صادق است.
اما در زندگی هم افسوسی از این دست و البته به مراتب گران‌تر جاری است‌: عمر آدمیزاد برای کشف حقیقت و کسب معرفت کافی نیست. در بیست و پنج سالگی، افکار پانزده سالگی‌ات سبک و پوچ به نظر می‌رسند. به چهل سالگی که می‌رسی به انگاره‌های بیست سالگی‌ات می‌خندی‌.‌ در شصت سالگی به جایی می‌رسی که تصور رایج از بلوغ و پختگی چهل سالگی شبیه شوخی است. و فرصت زیادی هم نداری…
چیزهایی هم هستند که در این روند تکامل اضمحلالی، دست نمی‌خورند؛ مثل برخی رؤیاهای پاک کودکانه، برخی آرمان‌ها و آرزوها… و می‌بینی که فرصتی نداری…
تمام عمر می‌جنگیم نه برای آرزوهامان، برای رسیدن به حداقل آرامش و آسایش. برای پول می‌جنگیم. برای بقا. زنده ماندن و کمتر آسیب دیدن از هجوم واقعیت بیرونی. بی آن که فرصت کنیم به رؤیاهامان بپردازیم… و یک‌وقتی به خود می‌آییم و می‌بینیم که دیگر فرصتی نمانده‌…
رؤباهای‌ من… کودکان نازنین و معصوم من…

داستان پندآموز الکس جونز و بیل هیکس

بیل هیکس استندآپ کمدین آمریکایی بود که بنا بر اخبار رسانه‌ها در سال ۱۹۹۴ در سی و سه سالگی بر اثر سرطان پانکراس درگذشت (که برای چنان سنی بسیار عجیب است).
الکس جونز یک برنامه‌ساز مستقل رادیو و تلویزیون است که از سال ۱۹۹۶ خود را به مخاطبان شناساند‌. او طرفدار متعصب تئوری توطئه است و افشاگری‌های جنجالی‌اش علیه گلوبالیست‌ها سرانجام موجب ممنوع شدن فعالیتش در یوتیوب شد. او به دلیل مجموعه رفتار و گفتارش که تناقض کم ندارد چهره‌ای بسیار منفور از نظر بسیاری از مردم آمریکاست. اما اگر بدانید دقیقا دلیل اخراجش از یوتیوب چه بود احتمالا مو بر تن‌تان سیخ می‌شود.
الکس جونز، به استناد فکت‌های انکارناپذیر فراوان همان بیل هیکس است که به عنوان یک عامل سازمان سیا وظیفه خطیر به لجن کشاندن تئوری توطئه و متنفر کردن عامه مردم از توجه به چنین محتواهایی را برعهده داشت و دارد. اما از حدود ده سال قبل که شواهد پرشماری بر جعلی بودن هویتش منتشر شد، ابتدا به انکار و تمسخر افشاگران پرداخت اما نهایتا کار به جایی رسید که به مهره‌ای تقریبا سوخته برای سیا بدل شد. اخراجش از یوتیوب آخرین تیر ترکش برای حفظش بود؛ سیاه‌بازی ناامیدانه‌ای برای حفظ این مهره‌ی کارآمد‌. امروز محبوبیت او در میان مخالفان گلوبالیسم هم به‌شدت کاهش یافته و به معنای واقعی یک مهره‌ی سوخته است اگرچه کماکان مذبوحانه تقلا می‌کند تا به جایگاه قبلی خود برگردد که امری است محال.
سازمان‌های اطلاعاتی و جاسوسی در همه کشورها برای رسیدن به اهداف درازمدت‌شان از هیچ کار به نظر ما عجیب و غریبی مضایقه نمی‌کنند. استراتژی ساختن controlled opposition در تمام کشورها با طراحی بسیار دقیق و هوشمندانه انجام می‌شود و هدفی جز لجن‌مالی اپوزیسیون و خنثی‌سازی تهدیدهایش ندارد. صبورانه است و فریبنده چون برای رسیدن به هدف متعالی‌اش عجله نمی‌کند.
در لینک زیر می‌توانید این قصه‌ی بسیار پندآموز را به تفصیل ببینید و حیرت کنید. فقط لطفا از این پس وقتی خبر اعدام فلان اپوزیسیون فیک پس از سوخته شدنش را شنیدید احساساتی نشوید. سیاست کثیف‌تر و پیچیده‌تر از ساده‌لوحی ماست. و البته، مثل یک هالوی پیروزمند به تئوری توطئه نخندید. جاسازی مسایل به‌شدت ابلهانه در تئوری‌های مربوط به conspiracy هم یکی از راهکارهای بسیار رایج و متاسفانه کارآمد سازمان‌های اطلاعاتی است که مخاطب را به‌سادگی به این باور می‌رساند که به دلیل مزخرف بودن چند تئوری همه تئوری‌هایی که دست کثیف لابی‌های قدرت‌ را رو می‌کنند، از بیخ و بن نادرست و بی‌ارزش‌اند.
تاریخ نخوانید. تاریخ را دروغ‌پردازان نوشته‌اند. با ابزار نیرومند مدرن، جویای حقیقت باشید در این روزگار اهریمنی دیجیتال هولوگرافیک.
چه کسی باور می‌کرد الکس جونز که علیه گلوبالیست‌ها خروشان و رگ‌گردنی بود، عامل بسیار موثر و وفادار همان‌ها باشد؟
این مستند را پیش از حذف شدنش ببینید.
https://youtu.be/lp9g2Od6QSU

دوست مارکسیست من

دوستی داشتم بسیار ادیب و فرهیخته و شیفته‌ی پژوهش فرهنگی. بسیار لاغر و نحیف بود و سبیل چخماقی خوشگلی هم داشت که به حنایی می‌زد. عاشق این بود که چپ باشد. مرید مارکس بود. این ماجرا مال حدود پانزده سال پیش است. من با این‌که مطالعه‌ی ادبیات را از اوان نوجوانی با شاملو (شعر) و گلشیری (داستان) آغازیده بودم هیچ‌ درکی از چیستی چپ نداشتم. روزی از دوستم که اشتراک نظر جامعی در خصوص سینما و ادبیات و… با هم داشتیم، پرسیدم: «به نظرت گرایش سیاسی من چیه؟ چون خودم واقعا نمی‌دونم.» گفت: «تو‌ لیبرالی.». گفتم: «گمان نکنم. حتما‌ چیزهایی از لیبرالیسم باب طبعم است اما با مصادیقش در عالم سیاست شدیدا مشکل دارم.‌ درباره اندیشه‌ی چپ هم همین صادق است.»
شاید آن روز این حرف چندان خردمندانه به نظر نمی‌رسید، اما امروز به باور خود آمریکایی‌ها والاترین مصداق لیبرالیسم، دموکرات‌ها هستند که از قضا گرایش شدیدی به کمونیسم دارند. از برنی سندرز درب و داغان تا بایدن و اوباما که فقط کمی ملایم‌ترند.‌
تعاریف کلاسیک دیگر کارکرد ندارند. چپ و راست، معنای سابق خود را از دست داده‌اند. قرار نیست بازتعریف این‌ها در محافل آکادمیک به این زودی‌ها صورت بگیرد. ما به جای ارجاع سفیهانه به اصطلاحاتی که امروز بیش از همیشه دلالت خود را از دست داده‌اند، باید عملکردگرایانه با مفاهیم مواجه شویم.
برای نمونه، این روزها مردم کوبا علیه دولت کمونیستی مافنگی خود که یادگار مهوع فیدل کاسترو و چه گواراست (قطعا با حمایت قدرت‌های خارجی که کوبای زیبا را ویران می‌پسندبدند؛ شبیه کاری که بعدتر با بهشت ونزوئلا کردند.) با پرچم آمریکا به خیابان می‌روند و عکس چه گوارا را در سطل زباله می‌اندازند (شبیه کاری که من هم پیش از رسیدن به سی سالگی کردم و عکس آن خوش‌تیپ عوضی را که صرفا به دلیل گرافیک جذاب چهره‌اش مدتی بر دیوار اتاقم بود آتش زدم). این دانایی مایه‌ی خرسندی است اما نابهنگامی این رخداد، نشانه‌ی قاطعی از حماقت آن مردم بی‌چاره است. آن‌ها فرصت طلایی حضور ترامپ را که دشمن جدی کمونیسم بود، از دست دادند و دقیقا در بدترین زمان ممکن یعنی زمانی که به هر اقتضایی، ابلهی به نام بایدن (و در واقعیت پشت پرده تیمی به رهبری اوباما) با گرایش آشکار و جدی به چپولیسم و کمونیسم بر سر قدرت هستند، حمایت آمریکا را طلب می‌کنند‌. برای‌شان آرزوی موفقیت می‌کنم گرچه کلیت این ماجرا، جفنگیت غریبی دارد. البته به باور من ترامپ کنس و اسکروچ‌مسلک هم که خیرش مطلقا به مردم هیچ کشوری نرسید و کارش لاسیدن با زعما و تیغیدن آن‌ها بود، قابلیت منجی بودن را برای کوبایی‌ها نداشت و باقالی هم بارشان نمی‌کرد، کما این‌که برای مردم دربند هیچ‌ کشور دیگر هم چنین نکرد‌ و بل، مردم به‌تنگ‌آمده را به نکاح سه‌قفله‌ی خود درآورد. بله، مردم کوبا نباید دل به هیچ قرمساق خارجی ببندند.‌ خودشان‌اند و حکومت‌شان.
عجالتا سنده به سر و روی بایدن و ترامپ و اوباما و تمام این هرزه‌گان سیاست. من دلم برای دوست چخماقی‌ام تنگ‌ شده که پیوسته فیلم می‌دید و کتاب می‌خواند و یک‌دم از پژوهش بازنمی‌ماند. از قبیله‌ی دانایان بود. این روزها کسی با این مشخصات، در نایاب است.

(نخستین انتشار این یادداشت در ۱۵ جولای ۲۰۲۱ در کانال تلگرامم بوده. اشاره به قضایای کوبا از آن روست.)

درباره دلقکی به نام بایدن

ببخشید که بعضی از شما اندیشمندان چپول پروگرسیو را ناراحت می‌کنم. چهره‌ی کریهش عصاره‌ی بلاهت و کارنامه‌اش سراسر تباه و سیاه است. فساد اخلاقی بی‌حدومرز در خودش و اعضای خانواده‌اش بیداد می‌کند. کمترین نمونه‌اش آزارهای جنسی‌ای است که به دختر خودش در کودکی و نوجوانی وارد کرده. پیشینه سیاسی بسیار تبهکارانه‌ای دارد. یکی از بدنام‌ترین سیاستمداران تاریخ آمریکاست. پسر جان اف کندی سال‌ها پیش در نامه‌ای محرمانه او را خائن یه کشورش نامیده بود. با افتخار خودش را یک صهیونیست می‌داند (می‌دانست؟). گرفتار زوال مغزی شدید است و بدون روخوانی به‌سختی می‌تواند یک جمله‌ی سالم بر زبان بیاورد. به پشتوانه‌ی چین زخمی از ترامپ و با نشر ویروس مرگ‌بار و پاندمی عمدی و مونوپولی رسانه‌های گلوبالیست و سانسور و سوگیری شدید شبکه‌های اجتماعی وابسته به آن‌ها (به یاری عروسک‌های خیمه‌شب.بازی فاسدی چون مدیران توییتر و‌ فیس‌بوک و…) در مسموم‌ترین و مشکوک‌ترین انتخابات ممکن، عنوان لایتچسبک رییس‌جمهور را به خود چسبانده است. دیگرانی چون حسین اوباما این عروسک خرفت را از پشت پرده می‌گردانند.
و حالا تازه اولش است. بعد از فاجعه‌ی افغانستان، ابلهان متوهمی که در ایران یا در لابی‌های آمریکا و اروپا (و رسانه‌هایی چون بی‌بی‌سی) به او دل بسته‌اند هم بدجور رکب خواهند خورد حتی اگر بابت سینه چاک دادن برای این زباله احساس شرمندگی نکنند.
خوش‌بختانه این تجسم تعفن به دلیل شرایط جسمانی‌اش خیلی زود از صحنه کنار خواهد رفت. و معادلات کاسبان آلزایمر، به هم خواهد خورد.

دو شعر

مطرود بهشت سکوتم
سوخته از صراحت آفتاب
هر شعر، هبوطی به ظلمت سخن است
دل‌مویه‌های زخمی‌‌ام
آوازهای متروک داوودند
گم‌شده در کهکشان تنهایی
من در شب هول
آیات دلتنگی خدا را
از جان شعله‌ور درختی شنیدم
که‌ رگ به رگش
سیراب زلال‌ترین سراب این بیابان بود

*

پیچیده در اندوه کوهستان
نوای نی چوپانی
که آخرین گوسفندش را
نه کشت‌
نه فروخت‌

مستند ژان والژان

روزی روزگاری لاهیجان…

این مستند با موضوع فقر و عدالت اجتماعی در سال ۸۶ در لاهیجان تصویربرداری شد و تدوین آن در بهار ۸۸ یعنی کمی پیش از انتخابات ریاست جمهوری جنجالی آن سال به پایان رسید. شاید تماشایش برای مرور تاریخ اجتماعی بد نباشد و شاید ریشه ی اقبال به گفتمان عدالت (در برابر گفتمان آزادی) در آن سال را بتوان در این مستند دید.
زمان: ۴۸ دقیقه

لینک یوتیوب
https://www.youtube.com/watch?v=0vQRM9LLKGg

لینک آپارات
https://aparat.com/v/tzkcT

دو شعر کوتاه

گر بال و پری بود خیال سفری بود
در فرصت پرواز غم‌ مختصری بود
زخمی و زمین‌گیر، هوایی به سرم نیست
میراث من این خاک سیاه پدری بود
از پرسه‌ی بیهوده‌ی دل‌تنگ چه حاصل؟
ناسازه‌ی درجا زدن و دربه‌دری بود
این قصه‌ی تکراری و بی‌جاذبه ای‌کاش
در دست نویسنده‌ی جذاب‌تری بود

*

نیرنگ‌ برادر خبر از پیش نمی‌داد
دیری است که این‌جا ته چاهم، خبری نیست
تا دست خدا دست دعایم بفشارد
من منتظرم، چشم به راهم، خبری نیست
تقدیر چنین بود، چه حاجت به گلایه
دل خوش‌ نکن، از ناله و آهم خبری نیست
یوسف به سعادت رسد از چاه و لیکن
بر رستم دستان ز خدا هم خبری نیست